คิลเลียน วอลช์ ศิลปินอีเล็กทรอนิกส์แนวทดลองและนักดนตรีหลากเครื่องมือชาวไอริช กลับมาพร้อมกับ Ise อัลบั้มสิบเอ็ดแทร็กที่ถ่ายทอดประสบการณ์ส่วนตัวอันลึกซึ้งออกมาเป็นผลงานอีเล็กทรอนิกส์ที่ทรงคุณค่าและหลากหลาย ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 มิถุนายนผ่านค่าย Ardchumhacht อัลบั้มนี้ตามมาด้วยซิงเกิลก่อนหน้าอย่าง Let's Float และ Let's Play Bongos โดยรวบรวมเอาเสียงแนว Electronica, Melodic House & Techno, Progressive House, Ambient, Techno และ Trance เข้าไว้ด้วยกันในชุดเพลงที่เชื่อมโยงกันอย่างลงตัว ชวนให้ผู้ฟังเพลิดเพลินไปกับการรับฟังอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน

ตั้งชื่อตามคำในภาษาไอริชที่แปลว่า "เธอ" Ise เป็นผลงานที่แสดงความเคารพต่อผู้หญิงที่มีบทบาทสำคัญในชีวิตของวอลช์ โปรเจกต์นี้ถือกำเนิดขึ้นหลังจากการจากไปของแคเธอรีน ภรรยาของเขา และบิดาของเขา โดยค่อยๆ พัฒนาจากบทเพลงแต่ละชิ้นจนกลายเป็นอัลบั้มเต็มรูปแบบ ซึ่งสำรวจเรื่องราวของความเศร้าโศก การระลึกถึง การยอมรับ และความหวัง โดยยังคงรักษาเอกลักษณ์ทางดนตรีไว้อย่างเหนียวแน่น

เมื่อพูดถึงโครงการนี้ วอลช์ได้อธิบายว่า:

"ดนตรีเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันตั้งแต่ยังเด็กมาก และฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่บอกได้เพียงว่ามันเรียกร้องให้ฉันทำอะไรบางอย่าง อัลบั้มนี้คือเรื่องราวของการเดินทางผ่านความเศร้าโศกของฉัน พร้อมกับการตระหนักว่าความเศร้าโศกนั้นเป็นรูปแบบหนึ่งของความบ้าคลั่ง และรวมถึงอารมณ์ทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับมันด้วย"

แทนที่จะนำเสนอความเศร้าโศกในฐานะจุดหมายปลายทาง,อิเสะมันสำรวจช่วงเวลาอันหลากหลายที่อยู่รายล้อมมัน ผลลัพธ์ที่ได้จึงไม่ใช่ผลงานที่หม่นหมองเกินไป หรือเป็นเพียงอัลบั้มดนตรีเต้นรำแบบดั้งเดิม หากแต่วอลช์ปล่อยให้แต่ละบทเพลงได้เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ โดยดนตรีจะสลับไปมาระหว่างแทร็กสำหรับฟังเพื่อใคร่ครวญกับงานอิเล็กทรอนิกส์ที่เน้นจังหวะมากขึ้น ตามไปกับการดำเนินเรื่องราวทางอารมณ์ที่ค่อยๆ เผยออกมา

หลายเดือนก่อนการออกอัลบั้ม วอลช์และลูกสาวของเขา เอลิส SW ได้พูดคุยอย่างเปิดอกกับโอลิเวอร์ คัลแลน ระหว่างการสัมภาษณ์ทาง RTÉ Radio 1 เกี่ยวกับประสบการณ์ต่าง ๆ ที่หล่อหลอมโครงการนี้ การสนทนาของพวกเขานำเสนอข้อมูลเชิงลึกอันทรงคุณค่าเกี่ยวกับรากฐานทางอารมณ์เบื้องหลัง Ise โดยเผยให้เห็นว่าดนตรีกลายเป็นหนทางในการประมวลผลความสูญเสีย พร้อม ๆ กับค่อย ๆ สร้างชีวิตประจำวันขึ้นใหม่

เอลิสบรรยายถึงความโศกเศร้าว่าเป็น "สิ่งที่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างยิ่ง" โดยอธิบายว่าความสัมพันธ์แต่ละแบบที่มีต่อบุคคลผู้ล่วงลับนั้นแตกต่างกันไป และไม่มีใครสองคนที่จะเผชิญกับการสูญเสียในรูปแบบเดียวกัน ขณะที่วอลช์สะท้อนถึงช่วงเวลาแห่งความโกรธ ความรู้สึกชาชอก และความรู้สึกขาดการเชื่อมโยง โดยกล่าวถึงความโศกเศร้าว่าเป็นสิ่งที่ "มีชีวิตเป็นของตัวเอง" และท้ายที่สุดแล้ว ความโศกเศร้านั้นต้องการความอดทนมากกว่าการต่อต้าน เมื่อนำมารวมกัน การสะท้อนความคิดของทั้งสองคนจึงมอบบริบทสำคัญให้กับอัลบั้มนี้ ซึ่งไม่เคยพยายามเสนอคำตอบที่เรียบง่าย หากแต่โอบรับความจริงใจผ่านทั้งถ้อยคำและเสียงดนตรี

เมื่อได้ฟังอัลบั้มทั้งหมดแล้ว จะเห็นได้ชัดว่า วอลช์หลีกเลี่ยงการยึดติดอยู่กับแนวเพลงใดแนวเพลงหนึ่ง เพลงแต่ละเพลงทำหน้าที่สนับสนุนเส้นเรื่องอารมณ์โดยรวม ทำให้ดนตรีกำหนดทิศทางของตนเอง แทนที่จะต้องเป็นไปตามความคาดหวังทางสไตล์

เมื่อเปิดอัลบั้มขึ้นมา Let's Dance ก็ได้เผยให้เห็นจุดเด่นที่สำคัญอย่างหนึ่งของผลงานชุดนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม ผ่านการร่วมงานระหว่าง Walsh กับ Elise SW แม้ว่า Beatport จะจัดประเภทเพลงนี้ไว้ในแนว Progressive House แต่ด้วยการดำเนินทำนองอันอบอุ่น การใช้ซินธ์ที่สื่ออารมณ์ และบรรยากาศอันปลุกใจ เพลงกลับโน้มเอียงไปทาง Melodic House & Techno โดยสร้างโทนเสียงแห่งความหวังตั้งแต่เริ่มต้น

พลังงานนั้นค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วย Let's Float ซึ่งอาจเป็นเพลงที่มีบรรยากาศโปร่งสบายที่สุดในอัลบั้มนี้ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากช่วงเวลาแห่งความทรงจำร่วมกันในทะเลไอริช หลังจากการจากไปของภรรยาของวอลช์ เพลงนี้ค่อยๆ คลี่คลายออกมาผ่านดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่กว้างขวาง การพัฒนาทำนองอย่างนุ่มนวล และการผลิตที่เรียบง่าย แทนที่จะไล่ตามจังหวะที่เร่งรีบ มันกลับปล่อยให้ความเงียบและความรู้สึกของบรรยากาศได้มีบทบาทสำคัญเท่าเทียมกันภายในองค์ประกอบของเพลง

เพลงไตเติล Ardchumhacht พาผู้ฟังย้อนกลับสู่ดินแดนของ Progressive House ผ่านท่วงทำนองที่ซ้อนทับอย่างพิถีพิถันและการค่อยๆ พัฒนาไปอย่างช้าๆ ก่อนที่ Squirrel จะลดทอนทุกสิ่งลงอีกครั้ง โมทีฟเปียโน พื้นผิวเสียงแอมบิเอนต์ และอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกควบคุมอย่างมีขอบเขต ร่วมกันสร้างช่วงเวลาที่ครุ่นคิดและสะท้อนอารมณ์มากที่สุดช่วงหนึ่งในอัลบั้ม พร้อมเน้นย้ำความสามารถของ Walsh ในการถ่ายทอดอารมณ์โดยไม่ต้องพึ่งพาเนื้อหาคำร้องแต่อย่างใด

รอสส์ แมคโดนัลด์ ร่วมงานกับวอลช์ใน I See It โดยเปิดตัวด้วยเสียงร้องพูดที่ผ่านการประมวลผลด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ ถ่ายทอดด้วยสำเนียงสก็อตแลนด์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา สิ่งที่ตามมาไม่ใช่เพลงแบบดั้งเดิมเท่าไรนัก หากแต่เป็นผลงานประพันธ์แนวอิเล็กทรอนิกส์ที่พัฒนาไปเรื่อย ๆ ผสมผสานบรรยากาศแบบภาพยนตร์เข้ากับการขึ้นโครงสร้างทำนองที่ค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งจะให้รางวัลแก่ผู้ฟังที่อดทนรับฟังอย่างตั้งใจ

อัลบั้มนี้เปลี่ยนไปสู่แนวแดนซ์อย่างชัดเจนด้วย Away With The Fairies โดยเริ่มต้นด้วยเสียงแซมเพิลของเสียงร้องที่วนซ้ำ ก่อนจะนำเข้าสู่เครื่องเคาะจังหวะแบบชนเผ่า เพลงนี้พัฒนาไปสู่ เทคโนที่ลึกลับชวนให้เคลิบเคลิ้ม ซึ่งสร้างขึ้นจากความซ้ำซาก ความตึงเครียดอันละเอียดอ่อน และโมเมนตัมที่ถูกควบคุมอย่างแม่นยำ มันมอบช่วงเวลาแห่งคลับที่ทรงพลังที่สุดช่วงหนึ่งของอัลบั้ม ในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาความยับยั้งชั่งใจทางอารมณ์ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบตลอดทั้งโปรเจกต์

เอลิส สว. กลับมาอีกครั้งใน โรบิน โดยนำเสนอหนึ่งในช่วงเวลาที่สะเทือนอารมณ์ที่สุดของอัลบั้ม เปิดตัวด้วยประโยค "It's now or never" เสียงร้องของเธอพาผู้ฟังเข้าสู่บรรยากาศอันใกล้ชิดและไพเราะ พร้อมด้วยเสียงประสานอันนุ่มนวลที่กลายเป็นเครื่องดนตรีอีกชิ้นหนึ่งในบทเพลง แทนที่จะโดดเด่นเหนือการผลิต เสียงร้องของเธอกลับผสมผสานอย่างลงตัวไปกับทำนองที่ค่อยๆ พัฒนา ย้ำถึงความสัมพันธ์แบบพ่อลูกที่เป็นหนึ่งในเอกลักษณ์สำคัญของอัลบั้มนี้

Harvest Moon เริ่มต้นด้วยบทเพลงที่สะท้อนอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะค่อยๆ นำเสนอจังหวะที่เคลื่อนไหวไปมาเมื่อเข้าสู่ช่วงครึ่งหลัง เสียงประสานและเครื่องดนตรีที่ถูกวางซ้อนอย่างพิถีพิถัน ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนผลงานให้กลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ขึ้น โดยไม่ทำลายแก่นแท้อันเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ของมัน

โมเมนตัมเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องผ่าน The Build ซึ่งวอลช์ค่อยๆ ผลักดันไปสู่ Raw and Hypnotic Trance ด้วยความเข้มข้นที่มากกว่าจุดใดๆ ในอัลบั้ม การผลิตยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมตลอดทั้งเพลง แต่จังหวะที่เร่งรีบและพลังงานที่เปลี่ยนแปลงไปกลับสร้างช่วงเวลาที่ทรงพลังที่สุดช่วงหนึ่งของผลงานชิ้นนี้

ซิงเกิลที่ออกมาก่อนหน้านี้ "Let's Play Bongos" ยังคงเป็นหนึ่งในผลงานที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นที่สุดของอัลบั้มนี้ ด้วยโครงสร้างที่ประกอบไปด้วยเครื่องเคาะจังหวะแบบชนเผ่า เสียงธรรมชาติ และการผลิตดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แนวแปลกใหม่ เพลงนี้ผสมผสานความซ้ำซากชวนเคลิบเคลิ้มเข้ากับกลิ่นอายไซเคเดลิกอันละเอียดอ่อน ซึ่งชวนให้นึกถึงองค์ประกอบของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ใต้ดินคลาสสิก ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาเอกลักษณ์เฉพาะตัวของ Walsh ไว้ได้อย่างชัดเจน

The closing Squirrel (Club Mix) นำกลับมาใช้ธีมเดิมในรูปแบบที่เข้มข้นและเหมาะกับคลับมากขึ้น โดยเริ่มต้นด้วยเสียงเพอร์คัชชันที่หนักแน่น ก่อนจะค่อยๆ ผสานเสียงเปียโนเข้ามาเมื่อถึงราวนาทีที่สอง การเรียบเรียงเพลงค่อยๆ ขยายออกไปสู่ช่วงที่เต็มไปด้วยทำนองและบรรยากาศอันชวนฝัน ก่อนที่กลองจะกลับมาพร้อมพลังใหม่ สร้างจุดจบอันน่าพึงพอใจซึ่งผสานเอกลักษณ์ของอัลบั้มทั้งในแง่การฟังและการเต้นรำไว้ด้วยกันอย่างลงตัว.

ตลอดทั้ง Ise วอลช์แสดงให้เห็นถึงความสามารถอันน่าประทับใจในการสลับไปมาระหว่างแนวดนตรีต่าง ๆ โดยไม่ทำให้การเปลี่ยนผ่านเหล่านั้นดูฝืนธรรมชาติ อิเล็กทรอนิกา, โปรเกรสซีฟเฮาส์, เมโลดิกเฮาส์และเทคโน, แอมเบียนต์, เทคโน และแทรนซ์ ล้วนมีส่วนร่วมสร้างเรื่องราวที่กว้างขวางยิ่งขึ้นให้กับอัลบั้ม แต่ไม่มีแนวไหนเลยที่จะบดบังความจริงใจทางอารมณ์ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของมัน

ท้ายที่สุดแล้ว โปรเจกต์นี้ประสบความสำเร็จ เพราะไม่เคยหยิบยกความโศกเศร้ามาเป็นเพียงการแสดงออกเพื่อความบันเทิง แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น วอลช์ปล่อยให้ความทรงจำ ครอบครัว และประสบการณ์ส่วนตัวหล่อหลอมเสียงดนตรีอย่างเป็นธรรมชาติ โดยมีส่วนร่วมจาก Elise SW เข้ามาเติมเต็มมิติแห่งความเป็นมนุษย์อันลึกซึ้งลงไปอีก ทั้งสองได้ร่วมกันสร้างสรรค์อัลบั้มที่บันทึกถึงการสูญเสีย ขณะเดียวกันก็ยังคงมุ่งเน้นไปที่ความหวัง การกลับมาเชื่อมโยงกันใหม่ และความเข้มแข็งอันเงียบสงบที่เกิดขึ้นหลังช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของชีวิต